بازتاب نیوز

چالش‌های حفاظت از بازگشت کنندگان و بیجاشدگان داخلی در برابر ویروس کرونا

٧ حمل ١٣٩٩ خبرگزاری رصد

مهاجرین افغان در ایران به‌خاطر نداشتن دست رسی به خدمات صحی و مشکلات اقتصادی، دوباره به افغانستان برمی گردند و این روند ادامه دارد و در یک ماه گذشته بیشتر از ۱۵۰ هزار نفر بازگشته اند و به ولایت های مختلف، رفته اند.

دولت افغانستان نمی تواند این روند را توقف بدهد و از پذیرش مهاجرین عودت کننده جلو گیری کند، اما می تواند با یک پلان جامع و همه شمول و ارائه خدمات درست و منظم، افراد مبتلا به این ویر‌وس را تحت مراقبت گرفته و از مبتلا شدن بیشتر مردم جلو گیری نماید.

شمار مهاجرین افعان در ایران در حدود دو ۲.۵ ملیون نفر است که در حدود ۹۵۰ هزار نفرشان، دارای کارت آمایش هستند و در کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان (UNHCR) راجستر شده اند.

این سازمان، وظیفه دارد تا  برای هماهنگ نمودن فعالیت‌های بین‌المللی برای محافظت و رفع مشکلات پناهندگان، تلاش کند کما اینکه این سازمان به هدف حراست از حقوق و سلامتی پناهندگان ایجاد شده است. کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان وظیفه دارد تا از احترام به حقوق پناهندگان و سلامت آنها در کشورهای دیگر، بازگشت داوطلبانه آنها به کشور خود، اسکان مجدد آنها در کشور ثالث و غیره مطابق به قوانین بین‌المللی اطمینان حاصل نماید.

دسته دوم مهاجرین با داشتن ویزه در ایران اقامت دارند که تعداد شان در حدود ۴۵۰ هزارنفر است.

دسته سوم، مهاجرینی در حدود یک میلیون نفر اند و اکثرا جوانانی هستند که برای کار به ایران رفته اند و بدون اسناد اقامتی قانونی هستند. این گروه، آسیب پزیر ترین گروه از مهاجرین اند که مسوولیت خدمت رسانی به این دسته و دسته دوم را موسسات مدد رسان، سازمان بین المللی مهاجرت( I.O.M) و مراجع مسوول دیگر مانند دولت ایران بردوش دارند.

در حال حاضر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان (UNHCR)،IOM  و چند موسسه محدود مدد رسان در ایران عملا فعال اند و خدمات ارائه می کنند. موسسه NRC و موسسه ریلیف انتر نشنل از جمله موسساتی اند که به دلیل تحریم ایران و محدودیت برای شان، منابع کافی برای رسیدگی به مشکلات پناهندگان را ندارند بنابراین دولت های ایران و افغانستان باید کوشش کنند که برای این موسسات منابع کافی مالی تخصیص دهند.

وزارت امور مهاجرین و عودت کنندگان، به عنوان یک وزارت هماهنگ کننده در حکومت افغانستان مسولیت هماهنگی کمک ها و داد خواهی را با دیگر ادارات حکومت افغانستان، سازمان های جهانی، موسسات مدد رسان و کشور های تمویل کننده دارد.

حکومت وحدت ملی به ابتکار وزارت امور مهاجرین بخاطر ایجاد هماهنگی بهتر کمک ها و رسیدگی به مشکلات عودت کنند گان و بی جا شدگان داخلی در هماهنگی با ریاست اجراییه، سازمان های ملل متحد و کشورهای تمویل کننده کمیته اجرایی بیجاشد گان داخلی و عودت کنندگان (DiREC) را ایجاد کرد که با استقبال کشور های تمویل کنند روبرو شد و تمام مراجع ذیربط به خاطر سهیم شدن در تصمیم های مهم در مورد مهاجرین و عودت کنندگان و بی جا شدگان داخلی در جلسات کمیته یاد شده اشتراک میکردند.

دست آورد های این کمیته نیز قابل توجه و چشم گیر بوده است که از مهمترین های شان، هماهنگی کمک ها برای بی‌جا شدگان داخلی در هرات، کمک های زمستانی و نیزعملیاتی سازی و تطبیق فرمان ۳۰۵ رییس جمهور در مورد توزیع زمین برای عودت کنندگان و بی جا شدگان، به شمار می رود.

یکی از گروه های مهمی که در افغانستان برای دادخواهی برای عودت کنندگان و بی‌جا شدگان وجود دارد گروپ محافظت بعنوان بخشی از ماموریت سازمان ملل متحد است که این گروپ، مهمترین بستر حمایتی از بی جا شدگان داخلی و عودت کنندگان به شمار می رود و نقش دادخواهی آن مهم و اساسی است تا در زمان و شاریط خاص، کمک ها را هماهنگ کرده و بخاطر رسیدگی به مشکلات گروه های آُسیب پذیر، داد خواهی نماید.

همچنان وزارت امور مهاجرین یک دیتابیس را بنام (ARIS) در اختیار دارد که با کمک مالی اداره مهاجرت ایالات متحده امریکا (PRM) و با تطبیق پروژه توسط آی او ام(IOM) در جریان ۵ سال فعال شده و تمام عودت کنندگان در زمان عودت از پاکستان و ایران که از مرز اسلام قلعه در هرات، میلک در نیمروز، تورخم در ننگرهار و سپین بولدک در قندهار وارد می شوند در آن، ثبت و راجستر میشوند و ۲۵ ولایت به صورت آنلاین به آن سیستم وصل است و عودت کنندگان را به منظور کمک و دست رسی به خدمات به ولایاتی که میروند معرفی می نماید.

از سال ۲۰۰۳ تا حالا در حدود ۶ ملیون مهاجر افغان از ایران و پاکستان به کشور عودت کرده است؛ شمار بیجاشدگان داخلی بیش از دو میلیون نفر است که همزمان با عودت مهاجرین از ایران و پاکستان آمارشان افزایش یافته است. برای این بیجاشدگان که بیشتر براثر جنگ، حوادث طبیعی نهادهای جهانی چون،  WFP ,UNHCR, IOM، WHO, UNICEFو موسسات زیادی در افغانستان فعالیت دارند.

بودجه مجموعی برای ارایه خدمات به عودت کنندگان در حدود ۷۰۰ ملیون دالر است که توسط ایالات متحده امریکا، اتحادیه اروپا، چاپان، کانادا، آسترالیا، انگلستان، ناروی، سویدن، دنمارک، سویس، ایتالیا و دیگر کشورها در قالب پروژه ها و برنامه هایی مانند دست رسی به مساعدت های حقوقی، کاریابی، آموزش حرفه، معارف، خدمات صحی و حفظ الصحه، دست رسی به مواد غدایی و پول نقد ارائه می‌شود.

حالا سوال این جا است که چرا با وجود سازمان های متعدد ملل متحد، موسسات مدد رسان و کمک های بیش از حد توسط کشور های تمویل کننده هنوز هم ارائه خدمات به مهاجرین افغان در کشورهای همسایه و نیز عودت کنندگان و بی جاشد گان داخلی، کافی نیست و نتوانسته است که مشکلات شان را حل نماید؟ چه چالش هایی وجود دارد و راه حل ها چیستند؟

پیشنهادات:

-ایجاد یک گروه کاری مسلکی و با تجربه و سپردن وظیفه به آن برای هماهنگی بهتر و پی‌گیری با سازمان های ملل متحد و موسسات مدد رسان و تجار ملی که خواهان کمک و همکاری هستند.

-درخواست از کشورهای تمویل کننده به‌خاطر تخصیص بودجه‌ی عاجل برای رسیدگی به ضروریات فوری.

-ایجاد گروه‌های برای آگاهی دهی به عودت کنندگان و بیجا شدگان داخلی بخاطر وقایه دربرابر کرونا ودرخواست قرنطین کردن.

-توزیع صابون و مواد ضد عفونی برای عودت کنندگان در زمان برگشت و نیز برای بی جا شدگان داخلی.

-ایجاد سیستم راپور دهی از طریق تلفن برای عودت کنندگان که در صورت مشاهده علائم کرونا با مراجع زیربط تماس بگیرند.

-ایجاد گروپ های جوانان رضا کار بخاطر سهم گرفتن در بر نامه های آگاهی دهی برای عودت کنندگان و بی جا شدگان داخلی.

-ایجاد هماهنگی بیشتر در بین ادارات زیربط در افغانستان بخاطر ارایه خدمات و مبازره با کرونا.

-پاسخگو ساختن سازمان های مسول ملل متحد که به هدف حمایت از مهاجرین ایجاد شده اند و در افغانستان فعال اند.

نویسنده: سید عباد هاشمی

لینک اصلی: http://www.rasad.news/1399/01/07/چالش‌های-حفاظت-از-بازگشت-کنندگان-و-بی/

بازکردن لینک اصلی

بیشتر بخوانید از خبرگزاری رصد

آخرین خبر ها:

Loading