بازتاب نیوز

بدرود ای ماه خدا

٣ جوزا ١٣٩٩ پایگاه خبری پیام آفتاب

بدرود ای ماه خدا
چنان‌که در صحیفۀ مبارکۀ سجادیه آمده‌است، حضرت زین‌العابدین امام سجاد علی بن الحسین علیهماالسلام هنگام وداع ماه مبارک رمضان با خدای خویش به این دعا راز و نیاز می‌کرد:

ـ بارخدایا! ای آن که در برابر نعمت‌هایت پاداش نمی‌طلبی،

ـ و ای آن که از دهش پشیمان نمی‌گردی،

ـ ای آن که پاداش عمل بنده را نه در برابر کارکرد، بلکه پیش از عمل می‌دهی،

ـ عفو تو به انگیزۀ دهش است و کیفر تو به سائقۀ داد، و داوری تو اختیار نیک است.

ـ چون دهش کنی، عطای خود را آلوده به منت نمی‌گردانی و چون بازداری، منع تو از روی ستم نیست.

ـ هر که تو را شکر گوید، تو نیز وی را شکر گویی،

ـ و هر که تو را سپاس گوید، پاداش دهی و حال آنکه تو خود به وی سپاس گفتن آموخته‌ای.

ـ پرده می‌پوشی به کار آن کس که اگر می‌خواستی، رسوایش می‌کردی و بخشش می‌کنی بر آن که اگر می‌خواستی، از وی دریغ می‌ورزیدی و حال آنکه هر دو آنها از جانب تو در خور رسوایی و منع‌اند، جز آنکه تو خود کارهای خود را بر پایه دهش نهاده‌ای و توانایی‌ات را بر اساس گذشت استوار کرده‌ای،

ـ و هر کس که پیش تو سرکشی آغازد، تو با بردباری با او برخورد کنی،

ـ و آن که نسبت به خود آهنگ ستم کرده، مهلت می‌بخشی تا مگر بازگردند، و در بازخواست آنها شتابزدگی نمی‌کنی تا مگر از در توبه در آیند، تا آن کس از ایشان که درخور هلاکت است، هلاک نشود،

ـ و آن که در برابر نعمت تو شقاوت ورزیده بدبخت نگردد، مگر پس از آنکه راه هر بهانه بر او مسدود و هر گونه حجت بر وی تمام شود و این خود دهشی از گذشت توست و سودی است از عطوفت تو، ای بردبار!

ـ تویی که برای بندگانت دری به سوی گذشت خود گشوده و نام آن را «توبه» گذاشته‌ای و بر آن در راهنمایی از سروش خود نهاده‌ای تا مبادا آن را گم کنند، پس تو خود ـ که پاک و جاویدان است نامت ـ فرموده‌ای: «به سوی خدا توبه‌ای ناب کنید تا شاید پروردگارتان گناهانتان را بزداید و شما را در بهشت‌هایی اندر آورد که از پیرامون آنها رودها روان است.

ـ در آن روزی که خدا پیامبر خود و آنهایی را که همراه با وی ایمان آورده‌اند رسوا نمی‌گرداند، روشنایی آنها پیشاپیش آنها و از جانب راستشان روان است، گویند: پروردگارا روشنایی ما را برای ما کامل گردان و ما را بیامرز؛ زیرا که تو بر هر چیز توانایی.»

ـ پس بهانه آن کس که از درآمدن بدان منزل ـ با آنکه در باز و راهنما بر آن گمارده شده‌است ـ چه خواهد بود؟

ـ و تویی که در سودا بر عطای خود به بندگانت افزوده‌ای تا در داد و ستد خود با تو سود برند و بر نزول بر آستانت کامیاب گردند و بهره‌ای افزون یابند،

ـ و از همین روی تو خود ـ که متعالی است نام و بلند است مقام تو ـ فرموده‌ای: «هر کس کار نیکی انجام دهد، ده برابر پاداش یابد و هر که کار بدی کند تنها مانند آن کیفر یابد.»

ـ و نیز تو خود گفته‌ای: «مثل آنان که مال خود را در راه خدا انفاق کنند، چون دانه‌ای است که هفت خوشه برآورد و در هر خوشه‌ای صد دانه باشد، خدا پاداش هر آن کس را که خواهد، چند برابر کند.»

ـ و نیز تو خود فرموده‌ای: «کیست که به خدا وام نیکو دهد تا خدا بر آن چند برابر افزاید؟» و آنچه را که نظایر این آیات در قرآن دربارۀ چند برابر گردانیدن حسنات نازل فرموده‌ای.

ـ و تو همانی که از راه وحی خود که از جهان نهان فرو فرستادی و ترغیب خود، مردمان را به اموری راهنمون شدی که اگر پنهان می‌داشتی، از دیدگانشان پوشیده می‌ماند و گوشهای ایشان آن را درنمی‌یافت و اندیشه‌های آنان به آن راه پیدا نمی‌کرد،

ـ و خود تو فرموده‌ای: «مرا یاد کنید تا شما را به یاد آرم، مرا سپاس گویید و کفران مورزید.»

ـ و نیز فرموده‌ای: «اگر مرا سپاس گویید، بر نعمت شما خواهم افزود و اگر ناسپاسی ورزید، بدانید که عذاب من بس شدید است!»

ـ و نیز فرموده‌ای: «بخوانید مرا تا شما را اجابت کنم، آنهایی که از پرستش من سر بزرگی نمایند، زودا که به خواری تمام در آتش در آیند!»

ـ پس دعای خود را «عبادت» و ترک آن را «استکبار» نامیده‌ای و بر ترک دعا، به دخول در آتش با خواری، تهدید نموده‌ای.

ـ از این روی بندگانت تو را به فضل تو یاد کردند و تو را به سبب فزون‌بخشی‌ات شکر گزاردند و به فرمان تو تو را خواندند و برای افزایش دهش تو به پاس تو صدقه دادند و در این امر رهایی ایشان از خشمت و دست یافتن آنان به خشنودی‌ات نهفته بود و اگر هرآینه آفریده‌ای آفریدۀ دیگر را آن گونه که تو بندگانت را راهبر شده‌ای راهنمایی می‌نمود، مورد ستایش قرار می‌گرفت.

ـ پس سپاس تو را باد تا آنجا که راهی در سپاس تو یافته شود و برای سپاس واژه‌ای بر جای مانده باشد که به وسیلۀ آن سپاس گفته آید و معنایی وجود داشته باشد که به سپاس برگردد.

ـ ای آن که به فضل و احسان و به هر زبان مورد ستایش بندگان خود قرار گرفته‌ای و ایشان را غرق در نعمت و دهش کرده‌ای، راستی را که چه سرشار است احسان و انعامت بر ما و چه بسیار است بر ما منت تو!

ـ ما را به نیکی خود اختصاص داده‌ای و ما را به دین برگزیده و آیین پسندیده و راه آسان خود راهبر شده‌ای، و ما را برای هر چه نزدیکتر شدن به خویش و نیل به کرامتت بینا گردانیده‌ای!

ـ بار خدایا! تو ماه رمضان را از جملۀ وظایف و فرایض ویژه در میان سایر ماه‌ها، در میان همۀ ازمنه و روزگاران قرار داده‌ای و آن را بر همۀ اوقات سال برتری بخشیده‌ای، به سبب آنکه در این ماه قرآن و نور را به جانب ما فرو فرستاده‌ای و ایمان را در این ماه دو چندان فرموده‌ای و روزه را در آن واجب ساختی و قیام برای عبادت را در آن ترغیب کردی و شب قدر را در آن تجلیل فرمودی؛ همان شب قدری که خود از هزار ماه بهتر است،

ـ و ما را بدان بر سایر امتها برتری دادی و ما را بر دیگر امتها فضیلت نهادی و از میان دیگر کیشها برگزیدی، پس ما به فرمان تو روزش را روزه داشتیم و شبش را، به یاری تو، به عبادت برخاستیم و با مبادرت به این صیام و قیام، خود را در معرض رحمت تو قرار دادیم و بدین گونه آن را مایۀ وصول ثواب یافتن خویش گردانیدیم،

ـ و تو به دادن آنچه مراد ماست، قادری و به آنچه از فضل و احسانت خواسته شود، دهشمندی و به هر کس که مرادش نزدیک شدن به تو باشد، تو خود نزدیکی.

ـ در میان ما، این ماه درخور سپاسگزاری زیست و با ما مصاحبتی پسندیده و خوش داشت و بهترین سودهای مردم زمین را نصیب ما کرد و آنگاه که زمانش به سر رسید و مدتش منقضی شد و شمارش کامل گردید، از ما جدا شد.

ـ اینک با او وداع می‌گوییم، چون وداع با کسی که جدایی با او بر ما دشوار آمد و رفتنش ما را غمگین و وحشت‌زده گردانیده و او را بر ما پیمانی است که باید نگاه داریم و حرمتی که باید حفظ کنیم و حقی که شاید ادا کنیم، پس اینک می‌گوییم:

عید دوستان خدا

ـ سلام بر تو ای بزرگترین ماه خدا و ای عید دوستان خدا!

ـ بدرود بر تو، ای عزیزترین همدم از میان اوقات و ای بهترین ماه در روزها و ساعات!

ـ درود بر تو ای ماهی که برآمدن کامها در آن آسان و اعمال نیک در آن فراوان است!

ـ بدرود بر تو ای همنشینی که چون پدیداری، تکریمت بزرگ است و چون از دست روی، فقدانت دردآور است! و ای مایۀ امید فراق افزا!

ـ سلام بر تو ای همدمی‌که چون روی آورد، اُنس انگیخت و شادی ریخت و چون آهنگ رفتن کرد، دهشت به بار آورد و تألّم افزود!

ـ بدرود، بدرود ای همسایه‌ای که دلها در کنارت به رقت می‌افتاد و گناهکاری در آن هنگام کاستی می‌گرفت!

ـ بدرود بر تو ای یاری‌دهنده علیه شیطان و ای همدمی‌که راه‌های احسان را آسان می‌کنی.

ـ درود بر تو، چه بسیارند آزادشدگان در طول این ماه و چه نیک‌بختند کسانی که حرمت پروردگار تو را مراعات کرده‌اند.

ـ درود بر تو، که چه زدایندۀ نیکی از گناهان، و چه پوشنده بودی از انواع عیوب!

ـ تو را درود باد که چه طولانی نمودی بر گناهکاران و چه شکوهمند بودی در دل مؤمنان.

ـ درود بر تو ای ماهی که روزها با تو سر همچشمی ندارند.

ـ درود بر تو ای ماهی که مایۀ امن و سلامت بودی!

ـ درود بر تو که نه در همدمی‌تو کراهت بود و نه در معاشرت تو نکوهیدگی وجود داشت!

ـ بدرود تو را باد که سرشار از برکات بر ما درآمدی و ما را از پلشتی‌های گناه فروشستی.

ـ تو را بدرود که در هنگام وداع نه غباری در دل داریم و نه ملالتی از روزه داشتنت در خاطر.

ـ بدرود تو را باد که پیش از آمدن تو مشتاقت بودیم و قبل از رفتن تو دستخوش اندوهیم.

ـ بدرود تو را باد که چه بسیار بدیها که به یُمن تو از ما دور شده و چه بسیار خوبیها که به سوی ما سرازیر شده.

ـ خداحافظ و سلام بر آن شب قدری که از هزار ماه بهتر است!

ـ درود بر تو، که تا دیروز که در میان ما بودی آزمند ماندنت بودیم و فردا باز مشتاق توییم.

ـ بدرود تو را و آن فضیلتی که از آن محروم گردیده‌ایم و بر برکاتی که اینک از ما

سلب شده‌است!

ـ بارخدایا! ما آشنایان این ماهیم که در آن به ما منزلت بخشیدی و ما را در انجام تکالیفش توفیق دادی، در حالی که مردمان شقی قدر آن را نشناختند و به علت شقاوت خود از فضلش بی بهره ماندند.

ـ تویی سرپرست ما که ما را برگزیدی و به شناخت آن توفیق دادی و به سنت آن راه نمودی. تو بودی که ما را توفیق روزه و گزاردن نماز ارزانی داشتی، هر چند که ما کوتاهی کردیم و به اندکی از بسیار آن مبادرت ورزیدیم.

ـ بارخدایا! سپاس توراست در حالی که به بدکرداری خود معترفیم و به زشتکاری خود اقرار می‌کنیم و از سر صدق از تو خواهان پوزشیم.

ـ پس در آنچه از انجامش کوتاه آمده‌ایم، ما را پاداشی عنایت فرما که بر اثر آن خیری را که مرغوب ماست، به دست آریم و آن اندوخته‌های گوناگونی را که مورد اشتیاق ماست، در عوض

بیابیم.

ـ عذر تقصیر ما را در ادای حق خود درپذیر و عمر ما را تا به ماه رمضان دیگر برسان و چون بدان رسیدیم، در بر پا داشتن طاعتی که درخور توست، قیام ورزیم و به عمل شایسته‌ای که در این رمضان و رمضان دیگر سزاوار باشد، مبادرت کنیم.

ـ بارالها! هر گناه خرد یا بزرگی که در این ماه چه در سر پرورده یا مرتکب آن شده باشیم، یا هر گونه خطا از سر عمد یا فراموشی یا پرده دری بر دیگری را با درود بر محمد و خاندانش، در پردۀ چشم پوشی خود در پوش و از ما درگذر،

ـ و ما را در آن ماه انگشت‌نمای نکوهشگران مساز و زبان طعنه‌زنان را به طرف ما دراز مفرمای،

ـ و ما را به رأفت پایان نیافتنی و فضل و کرم کاستی‌ناپذیر خود به امری بر گمار که خطاهایی را که در طی این ماه انجام داده‌ایم و تو آن را بر ما نپسندیده‌ای از ما فرو ریزد.

ـ بارخدایا! بر محمد و خاندان وی درود فرست، و سوگ سپری شدن این ماه را به حلول عید و فطر ما جبران فرما و آن را بهترین روزی که بر ما می‌گذرد، قرار ده که عفو تو را به جانب ما آورَد و گناه را از ما بزداید، و گناهان نهان و آشکارای ما را بیامرز!

ـ بارخدایا! با سپری شدن این ماه، ما را از گناهانمان بیرون آور و ما را از خوشبخت‌ترین اهل آن به وسیلۀ این ماه قرار ده و از زمرۀ با بهره‌ترین ایشان در این ماه معین فرمای.

ـ بار الها! هر کس که این ماه را آن گونه که درخور رعایتش می‌باشد، رعایت کرده و حرمتش را چنان‌که شاید مرعی داشته و به حدود آن، چنان‌که شایستۀ قیام بدان بوده، مبادرت ورزیده و از گناهان خود، چنان‌که حق پرهیزگاری است، پرهیز کرده و به وسیلۀ آنچه مایۀ نزدیکی به سوی توست، تقرب جسته باشد به گونه‌ای که تو را از خویشتن خشنود گردانیده و رحمت تو را به سوی خود جلب کرده باشد، پس مانند آنچه به او بخشیده‌ای، از توانگری خویش به ما ببخشای و چندین برابر آن از فضل خود به ما عطا کن.

ـ چرا که فزون‌بخشی تو کاهش نمی‌پذیرد و گنجینه‌های تو نقصان نمی‌یابد، بلکه افزون می‌شود و کانهای دهش تو را راه نابودی در پیش نیست و عطای تو در حقیقت عطایی گواراست!

ـ بار خدایا! درود بر محمد و خاندان محمد، و همسنگ ثوابهای آن کس را برای ما بنویس که تا روز قیامت روزه داشته و به نیایش تو پرداخته باشد.

ـ بار الها! ما در این روز یعنی روز فطری که تو آن را برای گروندگان عید و مایۀ شادی قرار داده‌ای و برای پیروان آیین خود روز گردهمایی و اجتماع مقرر فرموده‌ای، از هر گناهی که مرتکب شده‌ایم و از هر خیال بد که در دل نهان داشته‌ایم توبه می‌کنیم، چون توبۀ آن کس که در دل، دیگر خیال بازگشت بدان را ندارد و پس از آن مجدداً به خطا برنمی‌گردد؛ توبۀ نابی که از هر گونه دودلی و شک پیراسته باشد! پس چنین توبه‌ای را از ما بپذیر و از ما خشنود شو و ما را بر آن ثابت بدار.

ـ بار الها! بیم از کیفر دوزخ و شوق به نعیم بهشت را روزی ما ساز تا لذت آنچه را که از تو درخواست کرده‌ایم، دریابیم و از اندوه آنچه از آن به تو پناه می‌جوییم، باز رهیم.

ـ و ما را در زمرۀ توبه کنندگانی قرار ده که محبت خویش را بدانها ارزانی فرموده‌ای و پذیرفته‌ای که به طاعت تو بازگردند، ای دادگرترین دادگران!

ـ بارخدایا! از پدران و مادران و همدینان ما همه، چه آنها که درگذشته‌اند و چه کسانی که تا روز رستاخیز خواهند آمد، درگذر!

ـ بار خدایا! درود بر محمد پیامبر ما و خاندان وی، همان گونه که بر فرشتگان مقرب خود درود فرستاده‌ای و درود باد بر او و خاندانش، همان گونه که بر پیامبران مرسل خود درود فرستاده‌ای، و درود فرست بر وی و خاندانش همچنان که بر بندگان نیکوکردارت درود فرستادی، بلکه بهتر از آن، ای پروردگار

جهانیان!

آن گونه رحمتی که برکت آن به ما برسد و سودش نصیب ما گردد و به موجب آن، دعای ما روی اجابت بیند.

ـ این تویی که دهشمندترین کس می‌باشی که بر وی توکل توان کرد و بخشنده‌ترین کسی که از فزون‌بخشی‌ات درخواست می‌کنند و تویی که بر هر چیز توانایی.

لینک اصلی: http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/92877/بدرود-ماه-خدا

بازکردن لینک اصلی

بیشتر بخوانید از پایگاه خبری پیام آفتاب

آخرین خبر ها:

Loading