بازتاب نیوز

اتریش پناهجویان افغان را به کشوری اخراج می‌کند در آن جنگ و ترور جریان دارد

٢٤ سرطان ١٣٩٩ مهاجر نیوز

علی رحیمی، در ماه سپتمبر سال ۲۰۱۵ به امید زندگی صلح آمیز و ادامه تحصیل وارد اتریش شد. اما این جوان افغان پس از سه سال به افغانستان اخراج گردید. او شکست های پی در پی را در زندگی خود تجربه کرده است. داستان زندگی رحیمی را در این گزارش بخوانید.

تا پیش از رسیدن علی رحیمی به اتریش در سن ۱۶ سالگی، پیوسته با ترس و نگرانی زندگی می‌کرد. علی از ولایت غزنی است و متعلق به قوم هزاره این کشور است. این جوان افغان تنها از گروه طالبان بی رحم در هراس نبود، بلکه از پدرش نیز می‌ترسید. علی آن قدر مورد لت و کوب پدرش قرار گرفته بود که قادر به تمرکز و یادگیری در مکتب نبود.

زمانی که علی ۱۱ ساله بود، پدرش او را از مادر، خواهر و برادرانش دور کرد و به ایران برد تا کاشی کاری کند. او همه معاش پسرش را که به صورت غیرقانونی در ایران زندگی می‌کرد، می گرفت.

علی می‌گوید که پدرش او را «مانند یک حیوان» محبوس کرده بود. وقتی که علی ۱۶ ساله شد، پدرش تمام پول را برداشت و به افغانستان بازگشت. علی در ایران تنها بود. در سال ۲۰۱۵، پناهجویان و مهاجران به کشورهای اروپایی هجوم بردند که علی هم یک تن از آنان بود.

یک ماه طول کشید تا علی توانست خود را به اتریش برساند. او در مرکز پذیرش مهاجران در ترایس کیرشن (که در جنوب ویانا قرار دارد) درخواست پناهندگی داد و بلافاصله به یادگیری زبان آلمانی آغاز کرد.

علی می‌گوید که برای نخستین بار در زندگی اش «دیگر از چیزی نمی‌ترسید»، «متوجه شد که احمق نیست» و به خواندن و نوشتن آغاز کرد.

علی دوستانی پیدا کرد و از ترایزکیرشن به مرکز نوجوانان در شهر گراتس منتقل شد. او در این جا ابزار لازم را برای رسامی دریافت کرد و از طریق فیلم های ویدیوی یوتیوب هنر رسامی را آموخت.  دو اثر هنری علی در مدیریت این مرکز آویزان اند.

نخستین شکست

در سال ۲۰۱۶ درخواست پناهندگی علی برای نخستین بار رد شد ولی به گفته خودش «روحیه اش را از دست نداد» و به یادگیری زبان آلمانی و رسامی همچنان ادامه داد.

علی به یک تیم فوتبال ملحق شد و شنا، رقص، اسکی و اسکیت روی یخ را نیز آموخت. او «مطمئن بود که اجازه می یابد در اتریش اقامت داشته باشد.»

علی یک دوست دختر اتریشی به نام انا داشت و قرار بود که باهم ازدواج کنند. او در ماه مارچ سال ۲۰۱۶ نمایشگاهی با کارهای هنری اش در شهر گراتس برگزار کرد و در سال ۲۰۱۷ نخستین کتابش را که نقاشی های آن توسط خودش انجام شده بود، به نشر رساند. یک قصه برای کودکان به نام: «وایانا و ماوی، یک قصه کوچک راجع به یک عشق بزرگ.»

علی رحیمی، تجربیات خود را به وسیله هنر نقاشی ترسیم نمود


علی از کابل به نثر روان آلمانی می‌نویسد: «من پلان های بسیاری برای این کتاب و کتاب های بیشتر داشتم.» اما درخواست پناهندگی او در سال ۲۰۱۸ یک بار دیگر رد شد. او می‌نویسد: «قلبم شکست. هیچ شانسی نداشتم. دیگر نمی‌توانستم لبخند بزنم. مجبور بودم اتریش را ترک کنم.»

علی به توصیه یک وکیل مدافع به آلمان رفت و یک بار دیگر در مونشن درخواست پناهندگی داد. اما در آن جا به او گفته شد که باید به اتریش بازگردد. او نوشت: «من گریه کردم و با التماس از آن ها خواستم که به من شانس اقامت بدهند تا بتوانم هنرمند شوم. اما آن ها مرا به قصد اخراج به بازداشتگاه انتقال دادند.» یک ماه بعد از حبس در آلمان، علی به اتریش بازگردانده شد.

در آن جا او یک بار دیگر در نزدیکی گراتس بازداشت شد.

هر هفته، نمایندگانی از سازمان «Menschenrechte Österrreich» (سازمان حقوق بشر در اتریش) به دیدار او می آمدند و هر بار به او می‌گفتند که سندی را راجع به موافقتش با بازگشت به افغانستان امضا کند. علی می گوید: «آن ها گفتند، اگر این کار را نکنم، پولیس مرا به اجبار اخراج می‌کند و بهتر است که کشور را داوطلبانه ترک کنم.»

یک هفته پس از امضای این سند، علی به افغانستان بازگردانده شد. او از گراتس به ویانا و از آن جا به استانبول و سپس به کابل انتقال یافت. این اتفاق در ماه جولای سال ۲۰۱۸ رخ داد.

یک نماینده سازمان بین المللی مهاجرت (IOM) به او گفت که ۲ هزار و ۸۰۰ یورو (۳ هزار و ۱۷۵ دالر) دریافت می‌کند تا بتواند در افغانستان مستقر شود و کاری را آغاز کند.

علی ۵۰۰ یورو دریافت کرد. او نخست به یک هوتل در کابل فرستاده شد و در آن جا آنقدر پریشان بود که به فکر خودکشی افتاد.

بعد، علی موفق شد پس از نخستین بار از سن ۱۱ سالگی با مادرش تماس بگیرد. وقتی که او به مادرش گفت که می‌خواهد به غزنی بیاید، ترس را در صدای مادرش حس کرد. مدت کوتاهی قبل از آن طالبان این شهر را تصرف کرده بودند.

علی نمی‌توانست بدون اطلاع پدرش با مادر، خواهران و برادرانش ملاقات کند. پدرش از این که علی به افغانستان اخراج شده بود، بیش از حد خشمگین شد.

علی رحیمی به دلیل اعمال فشارهای پدرش، به مشکل تروما در غزنی دچار شد


علی علاوه کرد، بخش بزرگی از جامعه افغانستان فکر می‌کند که «فقط افراد خلافکار از اروپا بازگردانده می‌شوند.» آن هایی که بازگشته اند، افراد شکست خورده ای هستند که باعث سرافکندگی خانواده های شان شده اند.

علی در ادامه نوشت: «آن ها فکر می‌کنند که ما الکل ‌می‌نوشیم، سگرت می‌کشیم و مواد مخدر مصرف می‌نماییم.» و از نظر طالبان بنیادگرا، عودت کنندگان از غرب «افراد بی ایمان» و «دشمنان اسلام» هستند و مرگ سزاوار آن ها است.

پدر علی در روزهای نخست، حاضر نبود که حتی یک کلمه با او صحبت کند. وقتی که علی او را «بابا» صدا می‌زد، پدرش او را لت و کوب می‌کرد و گفت: «من پدر تو نیستم، [...] حیوان از زندگی من بیرون شو.»

یک شب، پدر علی سعی کرد او را مجبور کند که در مقابل طالبان اسلحه به دست بگیرد. اما او این درخواست را رد کرد و دوباره مورد لت و کوب قرار گرفت.

وقتی که علی به کابل فرار کرد، مادرش مورد لت و کوب پدرش قرار گرفت و در شفاخانه بستری شد. علی سعی کرد که به غزنی بازگردد تا مادر، خواهران و برادرانش را به محل امنی انتقال دهد. اما گروهی از طالبان تا دندان مسلح در اطراف غزنی جلو او را گرفتند.

یکی از آن ها تیلفون موبایلش را از او گرفت و متوجه پیام هایی شد که علی به زبان آلمانی با دوستانش در اتریش رد و بدل کرده بود.

طالبان او را با کمربند لت و کوب کردند و موبایل همراهش را شکستاندند.

وقتی که علی بالاخره به خانه رسید تا مادرش را نجات دهد. پدرش پیدایش کرد، یک بار دیگر او را پس از لت و کوب با حیوانت در یک طویله زندانی نمود. علی در ماه نومبر سال ۲۰۱۸ متوجه شد که اگر در افغانستان بماند، زنده نخواهد ماند.

او با کمک یک قاچاقبر خود را به ایران رساند و در آن جا دوباره به (صورت غیرقانونی به) کاشی کاری مشغول شد. علی تا ۱۲ ساعت در روز کار می‌کرد و در خفا و ترس زندگی اش را می‌گذراند. اما او هنوز هم رسامی می‌کرد و رویای اروپا را در سر داشت.

او پس از پنج ماه توانست مبلغی را پس انداز کند و به استانبول برود. در آن جا او با ۲ هزار جوان افغان دیگر زندانی شد.

علی رحیمی در هراس است که مبادا گروه طالبان او را هدف حمله قرار بدهند


نگهبانان ترکیه هر روز آن ها را مورد ضرب و شتم قرار می‌دادند. پس از سه ماه علی بار دیگر به افغانستان باز گردانده شد. علی در آن زمان ۲۱ ساله بود.

او یکی از ۲۰ هزار شهروند افغانی است که از سال ۲۰۱۵ از اتحادیه اروپا "داوطلبانه یا به گونه اجباری به افغانستان پس فرستاده شدند.

دورو بلانک، حامی مهاجران از سازمان «Fairness Asyl» می‌گوید، صدها مرد جوان دیگر در اتریش مانند علی از این می‌ترسند که مبادا اخراج شوند. بسیاری از آن ها پنهان شده اند، ضربه روحی خورده اند و افسرده هستند.

زمان سلطانی، از سازمان عفو بین الملل گفت: «اروپا می‌گوید که افغانستان امن است. اما خوب است از آن ها بپرسیم که آیا می‌توانند بدون یک وسیله نقلیه زره پوش از سفارت خودشان در کابل خارج شوند، چه برسد به (وضعیت امنیتی در) ولایات.»

سلطانی گفت، مهاجران اخراج شده به خاطر ناامنی شدید و درگیری های طالبان با جنگجویان گروه تروریستی موسوم به «دولت اسلامی» و فرماندهان محلی فاسد نمی‌توانند به قریه های شان بازگردند.

از زمانی که توافقنامه صلح طالبان با ایالات متحده امریکا در ماه فبروری امضا شد و بیش از ۵ هزار تن از اعضای آن ها آزاد شدند، وضعیت بدتر شده است.

علی از زمانی که در اواسط سال ۲۰۱۹ یک بار دیگر به کابل بازگشت، در یک لیسه هنری که ربابه محمدی، تاسیس کرد، پذیرفته شده است. محمدی دختر نوجوانی است که با دهانش رسامی می‌کند.

علی موفق شد که خواندن و نوشتن را به دری بیاموزد و دومین کتابش را به زبان دری نوشته است. اما نگرانی هیچ‌گاه رهایش نکرده است.

استدیو و مکتب ربابه در ماه مارچ هدف اصابت بمب قرار گرفت و دو تن از همکاران علی به صورت جدی مجروح شدند.

او گفت: «اگر طالبان خبر شوند که من هنرمند هستم، سر من را از تنم جدا خواهند کرد.»

 


لینک اصلی: https://www.infomigrants.net/prs/post/25976/اتریش-پناهجویان-افغان-را-به-کشوری-اخراج-می-کند-در-آن-جنگ-و-ترور-جریان-دارد

بازکردن لینک اصلی

بیشتر بخوانید از مهاجر نیوز

آخرین خبر ها:

Loading