بازتاب نیوز

ذوق‌زده نشویم

٢٢ جوزا ١٣٩٧ روزنامه هشت صبح

دیروز فرمانده عمومی ارتش پاکستان به کابل آمد و با رییس جمهور و دیگر بلندپایه‌گان دولتی دیدار و گفت‌وگو کرد. هدف از این دیدار بحث روی تطبیق سند «صلح و هم‌بسته‌گی» خوانده شده که دو دولت روی آن توافق کرده‌اند. بر اساس این سند، پاکستان تلاش‌های صلح افغانستان را حمایت می‌کند و هر دو کشور به دشمنان هم‌دیگر پناه نمی‌دهند. در این سند هم‌چنان آمده است که افسران نظامی دو طرف، در قرارگاه‌ها و مراکز نظامی هردوطرف مرز مستقر می‌شوند تا روند همکاری ارتش‌های دو کشور در امر مبارزه با تروریسم را هماهنگ کنند. قدرت‌های بزرگ حامی افغانستان این سند را میانجی‌گری‌ کردند. علاوه بر این، پاکستان در تلاش‎هایی که هدف از آن یافتن راه ‌حل سیاسی برای جنگ افغانستان است، نیز شریک است. در دیدار رییس جمهور با جنرال بجوا و رییس آی‌اس‌آی، جنرال نوید مختار روی این موضوع هم بحث شده است.

عیان است که مردم افغانستان عملکرد را می‌بینند و قضاوت می‌کنند. پاکستان بارها برای رهایی از فشارهای بین‌المللی یک‌سری ابتکارات دیپلوماتیک به خرج داده، ولی در عمل کاری نکرده است. در ارتش پاکستان این ذهنیت حاکم است که با ناتو روزگذرانی کنید تا از افغانستان برود و بعد طالبان را به قدرت برسانید. در سال ۲۰۱۲ یک گزارش محرم سازمان ناتو نشان می‌داد که ارتش پاکستان، طالبان را به جنگ تشویق می‌کند و به آنان می‌گوید که ناتو رفتنی است. از کجا معلوم که تلاش‌های اخیر پاکستان هم که زیر فشار امریکا و کشورهای عضو ناتو صورت می‌گیرد، نوعی وقت‌کشی و روزگذرانی با ناتو نباشد؟

افغانستان نباید بی‌جا ذوق‌زده شود. باید ببینیم که پاکستان در عمل چه می‌کند. تا کنون هیچ نشانه‌ای دال بر این که پاکستان سیاست امنیتی هندمحورش را در قبال افغانستان کنار گذاشته باشد، در دسترس نیست. پاکستان در پی استقرار یک گروه اسلام‌گرا، جهادیست و طرف‌دار تفکر پاکستان در افغانستان است. آنان تا کنون این سیاست را کنار نگذاشته‌اند. آنان حکومتی در افغانستان نمی‌خواهند که مشروعیت انتخاباتی داشته باشد، به ارزش‌های لیبرال متعهد باشد و افغانستان را مدرن‌سازی کند.

واقعیت تلخ دیگر این است که رهبران طالبان در پاکستان زیر فشار نیستند. آنان نه زیرفشار نظامی استند، نه تنگ‌دستی مالی آنان را فشار می‌دهد. رهبران طالبان در پاکستان از حمایت ارتش پاکستان برخوردار اند و پول‌هایی را که از کشورهای عربی به نشانی‌شان می‌آید، دریافت می‌کنند. آنان در امنیت کامل فزیکی و مالی به سر می‌برند. اگر آنان زیر فشار نباشند، چرا صلح کنند؟ برای این که طالبان روی میز مذاکره بیایند باید دو کار انجام شود. اول رهبری آنان در پاکستان زیر فشار قرار گیرد و به آنان حالی شود که غیر از مذاکره راه دیگری ندارند. دوم پاکستان باید سیاست امنیتی هندمحور را در قبال افغانستان کنار بگذارد.

بدون تحقق این دو امر، نه طالبان روی میز مذاکره می‌آیند و نه پاکستان به تعهداتی که در سند «صلح و هم‌بسته‌گی» داده، عمل می‌کند. آنان که فکر می‌کنند پاکستان از سیاست امنیتی هندمحور در قبال افغانستان فاصله گرفته و صرف می‌خواهد نگرانی‌های مشروع امنیتی‌اش لحاظ شود، باید نشان دهند که بر اساس چه نشانه‌‌هایی به این نتیجه رسیده‌اند؟ تا کنون نشانه‌ای دال بر تغییر پاکستان به چشم نمی‌خورد، آنان در شروع حکومت وحدت ملی هم تعهداتی به جانب افغانستان دادند، طالبان را روی میز مذاکره در مری اسلام‌آباد آوردند، اما بعد به بهانه‌ی افشای خبر مرگ ملامحمدعمر، این مذاکرات را متوقف کردند، پاکستان در نشست‌های چهارجانبه هم تعهدات محکم داد، اما به آن عمل نکرد.

لینک اصلی: https://8am.af/do-not-be-intrigued/

بازکردن لینک اصلی

بیشتر بخوانید از روزنامه هشت صبح

آخرین خبر ها:

Loading