بازتاب نیوز

محمد اشرف‌غني طالب‌تر از طالبان!

٢٤ سنبله ١٣٩٧ روزنامه آرمان ملی

فاطمه موسوي

محمد اشرف غني؛ رييس جمهوري کشور در مصاحبه با يک رسانه‌ خارجي گفته است سخت ترين زمان براي او ديدن آمار تلفات طالبان است که سخت قلب او را مي‌شکند.

آقاي غني در اين مصاحبه گفته بدترين بخش کار من زماني است که صبح هنگام، گزارش امنيتي خوانده مي شود و از آمار تلفات آگاه مي شوم. تنها اين نيست که قلب من براي نيروهاي امنيتي که قهرمانان واقعي اند مي‌شکند؛ بلکه براي طالبان نيز – چون آنها افغان اند و من رييس جمهور تمام افغان‌ها هستم- مي‌شکند.

او، همچنان هشدار داده که اگر نظام کنوني در افغانستان سقوط کند، اين کشور به “مرکز پرورش و پايگاه” تروريزم بين‌المللي مبدل خواهد شد.

او، مي‌افزايد که هرگاه افغانستان به پناهگاه امن تروريستان مبدل شود، در آن صورت اين کشور به محل حمله به مناطق ديگر مبدل خواهد شد.

شايد در شرايط عادي، کاملن حق با آقاي غني باشد؛ زيرا در هر دو سوي اين جنگ تحميلي «افغانستاني‌ها» کشته مي شوند؛ اما چه کساني افغانستاني‌ها را مي کشند؟

چه کساني به اين جنگ خونين و ناعادلانه و تحميلي، دامن مي زنند؟

تروريزم بين‌المللي که آقاي غني نسبت به تبديل شدن افغانستان به لانه امن آن بيم مي دهد، چيست و چه کساني سربازان داوطلب جبهه تروريزم بين المللي هستند؟

نيروهاي امنيتي و مردم ملکي افغانستان را چه کساني ميکشند؟

کدام افراد به عنوان مزدوران جنگي قدرت‌هاي بيگانه، پيشاهنگ استعمار شده و به نيابت از دشمنان ما، مردم و نيروهاي امنيتي را همه روزه قتل عام مي کنند؟

آيا طالباني که آقاي غني بر پايه عرق و احساس پاک «افغاني» اش نسبت به کشته شدن شان غمگين مي‌شود و از آمار بلند تلفات آنها خون مي خورد، دقيقن همين احساس را نسبت به سربازان بي نام و نشاني دارند که در دورترين نقطه‌هاي اين خاک‌، مظلومانه و غريبانه و در حالي که حتي دولت مرکزي و نيروهاي خارجي هم صداي کمک خواهي شان را در آخرين لحظات نمي‌شوند، به دست خود آنها قرباني مي‌شوند؟

به راستي چرا خون طالبان تروريست و وحشي و مزدور بيگانه از خون سربازان غريب و بي پشتوانه اين آب و خاک در نزد رييس جمهوري، رنگين تر و در نتيجه ارزش آن، بيشتر است؟

چرا آقاي غني از کشته شدن ده‌ها نفري نيروهاي جوان و رشيد و فداکار امنيتي، غمگين نمي‌شود و از کساني که در کمال شادي و اطمينان خاطر و آرامش، آن‌ها را قتل عام مي‌کنند، ابراز نفرت و انزجار نمي‌کند؟

رييس جمهوري در حالي نسبت به تبديل شدن افغانستان به مرکز تروريزم بين‌المللي هشدار مي‌دهد که يکي از مواردي که اين کشور را همين اکنون به لانه‌هاي امن براي جولان تروريستان خون آشام سراسر جهان بدل کرده، حضور افرادي همانند اوست که طالب تر از طالبان، براي اين تروريستان وحشي و جاني و خون‌ريز، ابراز دلسوزي مي‌کنند.

در نظامي که عدالت، قرباني مصلحت مي‌شود و در يک روند سازشکارانه و به شدت قومي شده صلح، خون هزاران نظامي و غيرنظامي اين سرزمين، قمار زده و معامله مي‌شود، آيا مي توان انتظار صلحي عادلانه و واقعي را داشت؟

رييس جمهور با چه کساني مي خواهد صلح کند؛ با همان‌هايي که پاي تروريزم بين‌المللي و جبهه بين‌المللي «ضد تروريزم» را به اين آب و خاک کشانده اند؟ با کساني که به خون مردم اين کشور، تشنه اند و از ويراني و تباهي آن لذت مي‌برند؟ با کساني که با تسليحات روسي و آموزش‌هاي پاکستاني و نيروهاي چندمليتي و پول‌هاي عربي و حمايت‌هاي غربي، سرزمين ما را به جولانگاه تروريزم جهاني بدل کرده اند؟

اي‌کاش يک درصد دلسوزي و اندوه و غمشريکي رييس جمهور، به سربازان نگون بختي مي‌رسيد که براي دفاع از اين دولت و نظام همه روزه در مناطق مختلف کشور، شکار همين تروريستان مي‌شوند که آمار تلفات شان، قلب رووف رييس جمهور را مي‌شکند!

همين حس طالبتر از طالبان آقاي غني است که مانع تحقق صلحي عادلانه و واقعي در کشور شده است؛ زيرا تا زماني که تروريستان اطمينان داشته باشند که حاميان دلسوز و مهرباني مانند آقاي غني در رأس هرم قدرت دارند، هرگز دست از کشتار و ناامني و خشونت و ترور و ويراني برنخواهند داشت؛ چون مي‌دانند که نه تنها اين جنايات، مکافات و مجازاتي در پي نخواهد داشت؛ بلکه به عنوان «افغان» پاداش هم خواهند گرفت.

لینک اصلی: http://www.armanemili.com/posts/13627

بازکردن لینک اصلی

بیشتر بخوانید از روزنامه آرمان ملی

آخرین خبر ها:

Loading