بازتاب نیوز

​مدّاحی در ترازوی نقد و نظر!

٢٥ سنبله ١٣٩٧ پایگاه خبری پیام آفتاب

در گذشته‌های نه چندان دور، در افغانستان هنری به نام منقبت‌خوانی داشتیم. منقبت‌خوان‌هایی مانند چهل‌تار و سیّد کلنگک را بسیاری می‌شناسند و به یاد می‌آورند. آن‌ها نام و نشانی داشتند و در میان مردم محبوبیتی. محل منقبت‌خوانی، روضه‌ها و زیارتگاه‌ها بود. در روضه سخی مزارشریف، صحن زیارت حضرت یحیی شهید در سرپل یا زیارت سخی در کابل، صبح‌ها و عصرها خصوصاً در روزهای جمعه نوای دل‌نشین منقبت‌خوانی شنیده می‌شد. 

منقبت، شعری است در توحید، وصف پیامبر اکرم، امام علی (ع) یا یکی از فرزندان او که هنرمند خوش‌آوازی آن را در جمع علاقه‌مندان به صوت بلند و هنرمندانه می‌خواند و حاضران را در آن مشارکت می‌د‌اد. یکی از مهم‌ترین اهداف و هم نتایج منقبت‌خوانی، زنده نگه‌داشتن باورهای مذهبی و تثبیت هویت مربوط به آن بود. 

شما اگر در یک صبح‌جمعه دوری می‌زدید در اطراف زیارتگاه‌های شیعیان، می‌توانستید از فیض هنر منقبت‌خوانی بهره‌مند شوید. هرچند با تأسف در سال‌های اخیر این هنر مذهبی مردمی از بین رفته و حتّی در صحن روضه شریف مزار من ندیدم. 

امّا مدّاحی، پدیده‌ای تازه و از بیرون آمده است؛ کودکی است که عمر آن در افغانستان به همین چند سال اخیر می‌رسد. حتّی در ایران که کهواره آن است نیز مدّاحی سابقة زیادی ندارد و در همین دو سه دهه اخیر گسترش بسیاری یافته است. 

هنر و ادبیات پشت هیچ مرزی بند نمی‌مانند و برای سفر به جایی به پاسپورت و ویزه نیاز ندارند. پس در ورود آن به کشور سخنی نیست. هم‌چنان که اگر از این هنر استفاده معقول و به‌جا صورت بگیرد، می‌تواند بسیار مفید و مؤثر واقع گردد. هر هنر معقول و مفیدی که وارد کشور شود و به وحدت ملی و رشد معنوی مردم یاری کند، قدمش خیر و برکت است. 

مدّاحی هم‌چنان که می‌تواند در خدمت سردمداران قدرت و ثروت باشد، می‌تواند در تبلیغ و ترویج فضایل انسانی و کمالات معنوی و معرّفی پیشوایان دینی به کار گرفته شود. چنان‌که شعر نیز چنین است. تمام سخن در این سه کلمه است؛ هنر مدّاحی به دست چه کسانی باشد؛ از آن چگونه استفاده کنند؛ و برای کدام اهداف به کار گرفته شود. 

مدّاحان معمولاً جوانان کم‌سواد، اندک اعتقاد؛ امّا دارای صدای خوش و سلیقة مردم‌چرانی خوب هستند. در ژرفای معارف دینی وارد نشده‌اند. در حاشیه‌های این دریا تن به آب زده‌اند. دیگر آن‌که مقلداند و نه محقق. زنجیر تقلید در گردن دارند؛ روضه‌ها و شعرهایی را اجرا می‌کنند که در فضای افغانستان و وضعیت جاری زهر است و جمعی بزرگی را مسموم می‌کند. جان‌های بسیاری را می‌ستاند و دریای خون به راه می‌اندازد. سوّم آن‌که مخاطب آنان احساسات جوانان است. از آن‌ها اشک می‌گیرند، آن‌ها را تحریک می‌کنند؛ امّا چیزی بر معارف و دانش و معرفت آن‌ها نمی‌افزایند. ... لاحول ولا ... دیگر ادامه نمی‌دهم؛ زیرا هم خشم مدّاحان را نمی‌توانم تاب بیاورم و هم در میان مدّاحان آدم‌های با معرفت و دانش نیز هستند. ختم کلام.

لینک اصلی: http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/84029/%D9%85%D8%AF-%D8%A7%D8%AD%DB%8C-%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B2%D9%88%DB%8C-%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%86%D8%B8%D8%B1

بازکردن لینک اصلی

بیشتر بخوانید از پایگاه خبری پیام آفتاب

آخرین خبر ها:

Loading