بازتاب نیوز

حزب تحریر؛ مخرب مخفی

٢١ عقرب ١٣٩٧ مرکز خبرنگاری تحقیقی پیک

کابل – ۱۵عقرب ۱۳۹۷هـ‌خ

گزارش‌گر: جاوید روستاپور

«نزدیکان ما که اعضای حزب تحریراند، نان دسترخوان ما را حرام گفته نمی‌خورند.»

این گفته‌های سوسن (مستعار) باشنده‌ی اصلی فیض‌آباد بدخشان است که از چهارسال به‌این‌سو به‌دلیل تهدیدها و اخطارهای اعضای حزب التحریر، به‌کابل نقل مکان کرده‌است.

سوسن مدعی‌است که مانند خودش ده‌ها زن و بانوی تحصیل‌کرده‌ی بدخشانی که در نهادهای دولتی و غیردولتی کار می‌کردند؛ به‌ دلیل همین تهدیدها و خطرهای احتمالی ترک وظیفه و یا ترک وطن نموده‌اند.

این بانو که تا چهارسال پیش در کمیسیون ساحوی انتخابات بدخشان کار می‌کرد، می‌گوید:

«آن‌ها (تحریری‌ها) نه‌تنها مانع کار زنان در بیرون‌از خانه می‌شوند؛ بل‌که دختران مکتبی را نیز تهدید به ترک مکتب می‌کنند و حتا در برخی مناطق روستایی، مانع تطبیق واکسین کودکان می‌شوند.»

به‌گفته‌ی سوسن؛ فعالیت اعضای این گروه در مقایسه با سال‌های گذشته، آن‌قدر گسترش یافته که هرازگاهی در کوچه و بازار بر سر راهِ زنان و دختران حضور یافته و اخطار می‌دهند که:

«به مکتب نروید، به دفاتر نروید و ازخانه بیرون نه‌شوید که مرگ و آخرت تان خراب است …»

برخی از فعالان مدنی و حقوق زن در بدخشان نیز، با تأیید سخنان سوسن می‌گویند که بسیاری از مردانِ وابسته به‌این گروه، حتا به دختران خودشان اجازه نمی‌دهند که بالاتر از صنف هفتم به مکتب بروند.

نفیسه رحمانی عضو نهاد مدنی موسوم به (مؤسسه‌ی کُمک برای زنان بدخشان) به‌خبرنگار پَیک می‌گوید که بیش‌ترین تبلیغات افراطی در روستاهای این ولایت، توسط ملا امامانِ مساجد صورت می‌گیرد و هیچ تدبیری ازسوی مسوولان محلی‌هم برای جلوگیری از فعالیت‌های تخریب‌کارانه‌ی این گروه وجود ندارد.

سیف‌الله مستنیرسخن‌گوی حزب التحریر در افغانستان در گفت‌وگو به خبرنگار پیک، می‌گوید: «مخالف کار کردن زنان در جامعه نیستیم، اما مخالف جدی یک‌جا کار کردن زنان و مردان هستیم، مخالف درس خواندن زنان و مردان در یک جای هستیم. به شکلی‌که زنان و مردان در رسانه‌ها یک‌جا کار می‌کنند جدأ مخالف هستیم و این کار در مخالفت با احکام اسلامی است، کارکردنِ زنان با پوشیدن لباس‌های مودل غربی در کنار مردان، ترویج فرهنگ کفری و مغایر فرهنگ اسلامی است.»

امام محمد ساعی استاد دانشگاه بدخشان نیز، با اظهار نارضایتی ازاین وضعیت می‌گوید:

«تبدیل شدنِ بدخشان از یک ولایت امن و روشن‌فکر به یک ولایت ناامن باافکار افراطی، نتیجه‌ی فعالیت چند گروهی‌است که در رأس آن‌ها، حزب التحریر قرار دارد.»

خبرنگار پَیک با شماری از فعالان مدنی، عالمان دین و باشنده‌های ولایت‌های تخار، کندز، بغلان، بلخ، کاپیسا، پنجشیر، پروان، هرات، ننگرهار و کابل نیز دراین مورد گفت‌وگوهای انجام داده که از گسترش روزافزون فعالیت‌های تبلیغاتی این گروه در مناطق‌شان سخن گفته‌اند.
یک ونیم دهه فعالیت غیرقانونی

یافته‌های پَیک نشان می دهد که حزب التحریر، بدون آن‌که ثبت و راجستر وزارت عدلیه افغانستان باشد، بیش‌تراز ۱۵ سال به‌این‌سو در افغانستان فعالیت دارد.

به‌گفته‌ی مولوی حبیب‌الله حسام، یکی از علمای دینی، این گروه ازسال‌ها به‌این‌سو به‌استثنای ولایت‌های (بامیان و دایکندی به‌دلیل اختلاف مذهبی) در سرتاسر کشور فعالیت دارد و برای تحقق یافتنِ آن‌چه «آزادی امتِ اسلامی از قیادت فکری استعمار» می‌خوانند، افکارعامه را برضد نظام و حکومت افغانستان تحریک می‌کنند. مولوی حسام عضو پیشین شورای علمای کشور که به قول خودش پیش‌ازین هم مطالعاتی در باره‌ی چگونگی فعالیت حزب‌ التحریر در افغانستان داشته، می‌گوید:

«حزب التحریر، یعنی فراهم کننده‌ی لشکر جنگی برای گروه‌های افراطی مانند طالبان، داعش، جبهه النصره و…»

اما سخن‌گوی حزب التحریر، دراین باره تعبیر دیگری دارد. او، به خبرنگار پَیک می‌گوید: «این یک اتهام است، نظام‌های که در کشورهای اسلامی تطبیق می‌شود استبدادی هستند و کسانی‌که در راس نظام افغانستان قرار دارند، «نوکر و مزدور» هستند. دولت افغانستان این موضوع را به عنوان یک مکر تبلیغاتی علیه حزب تحریر استفاده می‌کند و شواهدی برای این اتهام وجود ندارد.»

درحال‌حاضر، آمار دقیق از شمار اعضای این گروه در افغانستان وجود ندارد؛ اما آقای مستنیر می‌گوید:

«از سال ۲۰۰۳م. به‌این‌سو، حزب تحریر فعالیت‌های خود را در افغانستان آغاز کرده و امروزه در تمامی ولایت‌های کشور، هزاران نفر که بیش‌ترشان جوانان هستند، عضویت حزب تحریر را دارند.»

درپاسخ به‌این پرسش که چرا حزب التحریر، جواز رسمی فعالیت از وزارت عدلیه کشور ندارد؛ آقای مستنیر می‌گوید: «قانون اساسی افغانستان یک قانون کُفری و برگرفته از قانون‌های غربی است و حزب التحریر، نیازی به گرفتنِ جواز از یک حکومت اجیر ندارد.»

بربنیاد معلومات از وبسایت انترنتی حزب‌ التحریر، این حزب‌ در سال ۱۹۵۳م. توسط شیخ تقی‌الدین النبهانی قاضی و عالم دینی که از دانشگاه الازهر مصر فارغ گردیده بود در فلسطین تأسیس شد و تا‌اکنون بیش‌از یک میلیون عضو در بیش‌از ۵۰ کشور جهان دارد.

حرکت هم‌سو برای هدف مشترک

در یک گزارش بی‌بی‌سی فارسی زیرعنوان تأکید اسلام‌گراها براحیای خلافت اسلامی آمده‌است: «هرچند حزب التحریر در بسیاری از کشورهای جهان هم اکنون فعالیت دارد، اما پس از سال ۱۳۸۶خورشیدی فعالیت این حزب، در بسیاری از کشورهای جهان از جمله اندویزیا به‌دلیل آن‌چه آرمان و اهداف هم‌سو با دیگر گروه‌های افراطی خوانده می‌شود غیرقانونی و ممنوع اعلام شد.»

یک آموزگار دانشگاه کابل که به‌دلیل حضور اعضای حزب تحریر در داخل دانشگاه و تهدیدهای احتمالی ازسوی آنان نمی‌خواهد از او نام برده شود، می‌گوید که مبلغان این گروه هرگز به جوانان نمی‌گویند که با طالب و داعش باید بپیوندند؛ اما با تبلیغ و تحریک مداوم برضد نظام و دولت کنونی، ذهنیت سازی می‌کنند و ازین طریق جوانان را به‌سوی افراطیت و پیوستن با گروه‌های افراطی و هراس‌افگنی می‌کشانند.

این استاد دانشگاه، اطلاعاتی ارائه می‌کند که به‌گفته‌ی خودش بیش‌از ۵۰ دانش‌جو از دانشگاه‌های پروان و کاپیسا در نتیجه‌ی تحریک و جلب و جذب مبلغان حزب التحریر، با گروه طالبان پیوسته و هم‌اکنون در برابر نیروهای دولتی می‌جنگند.

ابرار هوشمند باشنده‌ی ولایت بدخشان نیز، مدعی‌است که شماری از جوانان در ولسوالی‌های وردوج و راغستان، پس‌از عضویت شان در حزب التحریر به صف طالبان پیوسته و شش تن ازین میان را می‌شناسد که سال گذشته پس‌از ترک تحصیل و پیوستن با طالبان در یک نبرد رویاروی با نیروهای دولتی در ولسوالی زیباک کشته شدند.

هم‌چنان یک دانشجوی دانشگاه کابل، ضمن خودداری از افشای هویت‌اش می‌گوید که چهار تن از آموزگاران دانشکده‌ی شرعیات این دانشگاه نیز، به‌گونه‌ی آزاد درمیان دانشجویان تبلیغ می‌کنند و جوانان را برای عضویت در حزب التحریر، تشویق می‌کنند.

ازسوی دیگر، مولوی حسام می‌افزاید که این گروه نه ‌تنها لشکر جنگی گروه‌های هراس‌افگن طالب و داعش را در داخل افغانستان تمویل می‌کند، بلکه «اطلاعات مؤثقی» در دست دارد که صدها جوان از ولایت‌های مختلف کشور را از طریق پاکستان به کُمک جبهه النصره و داعش به سوریه فرستاده‌است. اما مسوولان حکومتی دراین باره بی‌خبری کرده‌اند.

اما سخنگوی حزب‌التحریر، می‌گوید: « این موارد را رد می‌کنیم که اعضای حزب‌التحریر در فعالیت‌های مسلحانه اشتراک می‌کنند، مگر در حالاتی‌که دفاع بر ما فرض می‌شود در برخی سرزمین‌های امت مسلمه در هم‌چو حالات اگر قرار می‌گیرند، باید از خود دفاع کنند، این دفاع جایز است و وقتی الله مشروع ساخته، ما هم این را می‌پذیریم. شماری از افراد در درس‌های ما اشتراک می‌کنند و از ما می‌آموزند و احساسات‌شان تحریک می‌شود و روز بعد برعلیه حکومت مبارزه نظامی می‌کنند، مگر ما مسوول این افراد نیستم و کار ما تنها دعوت امت است و اعمال آن‌ها مربوط ما نمی‌شود.»

در کنار این‌که نهادهای علمی و آموزشی و مساجد، از جمله مرکزهای عمده‌ی جلب و جذب جوانان به عضویت این گروه پنداشته می‌شوند؛ اما بخش دیگری از فعالیت این گروه از طریق نشریه‌های چاپی و انترنتی است که همواره برضد حکومت افغانستان، نشرات دارند.

چاپ و تکثیر ماهنامه‌های «تغییر» و «خلافت»، وبسایت انترنتی حزب‌التحریر ولایت افغانستان و صفحات «اُمت» و «حزب‌التحریر» در شبکه‌های بزرگ اجتماعی فیس‌بوک و تویتر، از دیگر بخش‌های فعالیت این گروه به‌شمار می‌روند. بیش‌ترین مطالب نشراتی این گروه برضد حکومت افغانستان و نیروهای خارجی مستقر دراین کشور است. درست مانند نشرات گروه‌های طالب و داعش که همواره دولتمردان کشور را مزدوران غرب و دست‌نشانده خطاب می‌کنند.

به‌گونه‌ی مثال، بخشی‌از اعلامیه‌ی حزب‌التحریر در پیوند با نشست عالمان دین پیرامون جنگ و صلح افغانستان که با میزبانی عربستان سعودی در شهر مکه برگزار شده بود، چنین نگاشته‌است:

«آن‌هایی‌که در لباس عالمان دین دراین نشست حضور داشتند، هیچ‌گاهی نه‌خواسته‌اند در برابر اشغال و جنایت امریکا در افغانستان سخن بگویند…»

سخن‌گوی حزب التحریر شاخه‌ی افغانستان درحالی‌که می‌پذیرد که برنامه‌های‌شان با گروه‌ داعش هم‌سان است؛ اما تأکید می‌کند؛ «غلط است که داعش را دولت اسلامی خطاب کنیم، بل، گروه از دوله می‌توانیم خطاب شان کنیم و ایجاد داعش دسیسه غربی‌هاست. »

آقای مستنیر، هم‌چنان طالبان را گروه «امت مسلمه» می‌خواند و در رابطه به جنگ این گروه با حکومت افغانستان و نیروهای خارجی مستقر دراین کشور، می‌گوید:

«تمام فعالیت‌های امت مسلمه که براساس حُکم شرعی، علیه استعمار و اشغال‌گران، مبارزه می‌کنند، ما مبارزات آن‌ها را تشویق می‌کنیم.»

او، در مورد انجام حملات انتحاری می‌گوید: «بیشتر حملات انتحاری که در افغانستان، در داخل شهرها و در اماکن عامه انجام می‌شود، توسط قراردادی‌های امریکایی‌ها صورت می‌گیرد. اما مورد استشهادی حالتی است که مسلمانان انجام می‌دهند، جایز است و در زمان پیامبر انجام شده است.»

نظاره‌ی بی‌تدبیر حکومت

شماری ‌از عالمان دین و فعالان مدنی‌هم، که خبرنگار پیک با آن‌ها گفت‌وگو کرده، به‌این باوراند که حکومت افغانستان به‌دلایل نامعلومی، توجُه چندانی بر فعالیت روزافزون حزب التحریر در مناطق مختلف کشور نداشته و همین خاموشی حکومت سبب شده‌ است، تا ضمنِ تلفات روزمره‌ی گروه‌های مخالف مسلح دولت، رَوند جلب‌وجذب افراد در صفوف این گروه‌ها توسط مبلغان حزب تحریر، به‌گونه‌ی دوامدار ادامه یابد.

نصرالله نیک‌فر روزنامه نگار و فعال مدنی در کابل، به خبرنگار پیک گفت: « فعالیت حزب التحریر بسیار آشکار است و در مکان‌های اکادمیک، پیامدهای فعالیت این جریان هم در دراز مدت بدتر و فاجعه‌بارتر از طالب و داعش خواهد بود، اما این که به چه دلیل حکومتی جلو فعالیت‌های مبلغان این گروه را نمی‌گیرد، برای همه پرسش برانگیز است.»

سه سال پیش، داکتر عبدالله عبدالله رییس اجرایی حکومت افغانستان در نشست ۲ قوس۱۳۹۴ شورای وزیران گفته بود:

«شاخه‌ی افغانی حزب التحریر در ناامنی‌های افغانستان دست دارد و این گروه بااستفاده از دموکراسی و آزادی بیان در این کشور در راستای اهداف تروریستی فعالیت می‌کند.»

آقای عبدالله هم‌چنان گفت: «این حزب نسل جوان و مردم را بر رفتن به طرف فعالیت های تروریستی تشویق می‌کند و این فعالیت‌ها به‌شکل وسیع صورت گرفته، اما تا به حال در راستای جلوگیری از فعالیت‌های شان، توجه چندانی صورت نگرفته، این یک حزب نیست و یک ارگان مربوط به سازمان‌های تروریستی است.»

باآن‌که مسوولان حکومت، پیش‌ازاین پذیرفته‌اند که در پیوند با نظارت و جلوگیری از فعالیت حزب التحریر در افغانستان هیچ کاری نکرده‌اند؛ اما آقای مرتضوی معاون سخن‌گوی رییس جمهور در تماس تلفونی با خبرنگار پَیک می‌گوید که این موضوع مربوط به نهادهای امنیتی بوده و ایشان دراین باره، کدام نظری ندارد.

درهمین‌حال، ریاست عمومی امنیت ملی در پاسخ به نامه‌ی رسمی پَیک، فعالیت حزب تحریر را در مناطق مختلف کشور پذیرفته و از بازداشت ۲۷ عضو این گروه در ولایت‌های کابل، بدخشان، کاپیسا، بغلان، بلخ، ننگرهار و کندهار به‌اتهام پخش شب‌نامه‌ی ضددولتی، تشویق مردم به تحریم انتخابات و تبلیغات ضد دولتی در سال‌های پسین خبرداده؛ اما به‌این پرسش که چرا امنیت ملی از تبلیغات علنی این گروه در مکان‌های علمی و آموزشی و مساجد، تااکنون جلوگیری نکرده، پاسخی ارائه نکرده‌است.

در بخشی از پاسخ ریاست عمومی امنیت ملی به مکتوب پیک آمده است: «حزب التحریر یک گروه تروریستی است و در هرکجا که فعالیت داشته باشند، توسط نیروهای امنیت ملی تعقیب و سرکوب خواهند شد.»

اما رییس پیشین امنیت ملی کشور، آقای امرالله صالح در پیوند به‌این پرسش که چرا حکومت به‌گونه‌ی جِدی از فعالیت این گروه جلوگیری نکرده، چنین پرداخته‌است:

«همه‌گی می‌دانند که حزب تحریر زمینه‌ساز سربازگیری برای گروه‌های هراس‌افگن از میان جوانان کشوراست؛ اما حکومت افغانستان یک کتله‌ی بی‌خاصیتی است که نمی‌خواهد مانع فعالیت این گروه شود.»

بااین‌همه سخن‌گوی حزب التحریر هدف اصلی فعالیت شان را این گونه خلاصه می‌کند: «حزب التحریر برای یک فریضه‌ی دینی کار می‌کند و هدف ما تحکیم قوانین و افکار الهی در کشورهای اسلامی است. ما در صدد تغییر دادن جغرافیای که به نام کشورهای اسلامی ایجاد شده هستیم، چون این سرزمین‌ها را انگلیس‌ها و کشورهای کفری ایجاد کرده و بر مسلمانان تحمیل شده‌اند، بنابراین از نظر حزب التحریر این جغرافیا قابل پذیرش نیست.»

عکس ها از انترنت.

Post Views:

708

لینک اصلی: https://paykreports.com/%D8%AD%D8%B2%D8%A8-%D8%AA%D8%AD%D8%B1%DB%8C%D8%B1%D8%9B-%D9%85%D8%AE%D8%B1%D8%A8-%D9%85%D8%AE%D9%81%DB%8C/

بازکردن لینک اصلی

بیشتر بخوانید از مرکز خبرنگاری تحقیقی پیک

آخرین خبر ها:

Loading